Masa z nich lamentuje - gdzie są prawdziwe kobiety? Te, które nie noszą tipsów, doklejonych rzęs do nieba, kusych spódniczek odsłaniających dużą ilość ciała, z czego większość można by było uznać za powierzchnię użytkową (w sensie intymną). I wtedy zastanawiam się czy siedzą tylko w internecie i przeglądają media społecznościowe, czy wyszli kiedyś na ulicę, by minąć prawdziwą kobietę ubraną w sukienkę i pewność siebie, bo kobietom pewnym siebie nie są potrzebne ani rzęsy, ani tipsy, ani półmetrowy obcas, by czuć się pięknie. Tylko, że kobiety wcale nie czują się pewnie, kiedy dookoła stado lasek wyglądających tak samo przyciąga uwagę większości. Kobiety nie doceniają siebie, bo uważają, że wartość wyrażana jest przez ilość zainteresowania, ale to chyba zupełnie odrębna kwestia i nie na teraz. (Może mężczyźni też nie są dostatecznie pewni siebie, dlatego wolą poderwać laskę niż prawdziwą kobietę, by nie dostać kosza?)
Kiedy pomyślę o chłopakach moich przyjaciółek wniosek nasuwa się identyczny - czemu to są wieczne dzieci? Nie chodzi tu o lubość grania na konsoli czy chęć do beztroskiego spędzania czasu z kolegami przy piwie.
Od kiedy dorosły facet (przyjmijmy, że to daleki synonim mężczyzny, z wszelkimi naleciałościami dzisiejszego dnia) nie ma ochoty podjąć decyzji, w jakim domu chce mieszkać, od kiedy nie do końca wie, co chce robić w życiu i dlaczego nie bardzo potrafi powiedzieć, czego/kogo tak właściwie pragnie?
Czuję się trochę oszukana przez życie. Wszyscy, wszystko i wszędzie pokazywano nam, że mężczyzna jako samiec alfa będzie potrafił zadbać o swoją kobietę i dom, zapewnić jej bezpieczeństwo i pewność, że jeśli narodzi się problem to można go rozwiązać, że jeśli trzeba będzie zdecydować, wybrać pomiędzy jedną opcją a drugą - to nie schowa głowy w piasek. Zawsze wydawało mi się, ale być może to ogromnie utopijny obraz, że kobieta, choć ogromnie niezależna, zawsze chce polegać na mężczyźnie. Mimo że manifestuje swoją samodzielność i ma swoje zdanie, potrafi użyć młotka i śrubokrętu to woli, by mężczyzna to zrobił. Jesteśmy bezbronne, kruche i drobne, nawet jeśli waga czy centymetr wskazują zupełnie inaczej, niż mówią standardy. Jesteśmy materią stworzoną z innych atomów i przecież ktoś właśnie z jakiegoś powodu to zrobił, byśmy pasowały do tej zupełnie odmiennej w budowie.
Wiesz co, boję się. Boję się, bo już nie chcę akceptować z całym dobrodziejstwem inwentarza, takich, jacy są. Przymknąć oko na to, że to ja, choć wciąż chodzę w spódnicach, noszę spodnie. Że to we mnie jest więcej z mężczyzny i że to ja za kilka lat musiałabym brać na barki odpowiedzialność za podjęcie decyzji, którą powinno się dzielić na dwoje, że to ja będę wchodziła na drabinę i ściągała z pawlacza narzędzia, żeby naprawić kolanko pod zlewem. Boję się bardzo, że będę musiała zapomnieć o tym wszystkim, co zawsze mnie budowało w nadziei na piękne życie.
Jedynie w największej rozpaczy wróżyłam sobie sto lat samotności, ale to było tak dawno temu, że już z tego wyrosłam. Jestem już duża (tak, to już) i potrafię pogodzić się z tym, co przynosi los, bo nauczył mnie ogromnej pokory i tego, że jeśli czegoś sobie życzy, jeśli coś postanowi to tak po prostu będzie. Głęboko wierzę, że może to nie ostatni raz, kiedy w głowie powtarzam "z daleka przyciągasz jak piękny kraj / miodu i mleka kolor i smak / z daleka przyciągasz jak lepszy świat / jak nowa planeta, a na niej raj", bo "ja potrafię tu siedzieć / i nie czekać, lecz żyć, śpiewać i śnić". Że już potem nigdy nie zwątpię. I już więcej nie pomyślę, że mężczyźni skończyli się już dawno, a ostatni poślubił moją siostrę.
♥
OdpowiedzUsuń