Zrobiłam dziś 4,65km.
Jest mi smutno.
wtorek, 21 marca 2017
Kiedy tańczyłam z jego przyjacielem, a w zasadzie on mną kręcił raz w prawo, raz w lewo, znalazł nas na parkiecie, uśmiechnął się do mnie, a potem złapał mnie, bo zakręciło mi się w głowie. Nie pamiętam, bym kiedykolwiek wpadła tak w czyjeś ramiona i poczuła, że mogę mdleć, że pewnie gdyby to był film z lat 50, to właśnie bym to zrobiła i zupełnie nic by mi się nie stało (poza fatalnym zauroczeniem). To kosmiczne uczucie, kiedy wkładam rękę do kieszeni i tak po prostu idę, a potem uśmiecham się, nie tylko do siebie, bo do całego świata i wszystkich ludzi dookoła (kieszeń gra tu dość znamienną rolę). To kosmiczne, że dawno się tak nie uśmiechałam na myśl o jednej osobie, a podobno byłam szczęśliwa. To kosmicznie nieprawdopodobne, jak z pełną świadomością można stracić głowę.
Powiesz mi, że jestem głupia, ale ja zawsze lubiłam małe rzeczy, bo tylko dzięki nim żyłam i do tak niedawna całkiem o nich zapomniałam. Powiesz mi, że jestem naiwna, ale to zupełnie nieprawda, bo ja pamiętam dość dobrze, że takim małym rzeczom się nie ufa, ale one są i one są jak te wszystkie drobne krokusy na szczecińskich placach i pasach zieleni - niby nic, ale spojrzysz i cieszysz się jak dziecko na widok ciastek z dziurką.
Zawsze lubiłam słowo cliche, bo pomimo znaczenia, jakie niesie, jest wdzięczne. Lubię banały, bo na pewno banałem jest to wszystko i ja w tym wszystkim jestem najbardziej banalna, ale cenię w sobie (czasem), że umiem dać się ponieść (prawie) i ostatnio dojrzałam do tego, że niczego nie żałuję. Najmniejszej rzeczy zrobionej w życiu, żadnego z mężczyzn i żadnego pocałunku. Nie żałuję, bo ogromnie dorosłam do tego, by zobaczyć, że to wszystko było śliczne, nawet jeśli później wylałam morze łez albo nie potrafiłam zrozumieć, co się stało.
Z każdym kolejnym dniem poczucie ulgi jest coraz większe. Z każdym kolejnym dniem doceniam to, co się stało, nie dlatego, że pojawił się mężczyzna, który uśmiecha mnie półsłowem, a dlatego, że w zanurzając się po czubek nosa w wannie myślę o sobie. O tym, że spróbuję jutro przebiec 4 kilometry. O tym, że upiekę w sobotę wieczorem czekoladowe ciasto z fasoli i zjem je z moją przyjaciółką na kolację. O tym, że tak bardzo mi na sobie zależy i już nigdy nie chcę sobie odpuścić siebie. O tym, że jest dobrze. Że jestem dobra.
/grab on my waist and put that body on me
piątek, 10 marca 2017
Ogromnie dziwnym zjawiskiem jest to, jak się teraz czuję. Nie mogę powiedzieć, że jestem w tysiącach kawałów, bo zupełnie nie jestem. Jestem jednym kawałkiem może bez jakiejś części, którą trudno opisać. Wiesz, kiedyś, gdy ktoś odchodził, walił mi się świat. Teraz też mi się zwalił na głowę w przeciągu kilku godzin i nie wiedziałam, co się dzieje, ale tydzień później wstałam z łóżka i usłyszałam, że teraz trzeba żyć. Kiedy miałam w sobie namiastki ludzi, bolało mnie bardziej, niż wyrwanie z serca pełnego obrazu całej relacji i tego, co poza relacją w człowieku. Nigdy nie przypuszczałam, że mogę tak szybko pozbyć się myśli "nie mogę bez Ciebie żyć", kiedy jeszcze w zeszłym miesiącu myślało się o wspólnej kuchni i wielkim łóżku w sypialni. Powoli dociera do mnie, że wszystko to, co się stało, było dziełem wielkiego przypadku, do którego doprowadzić chciał szereg ludzi. Wiele razy słyszałam, że "nie było na co czekać, nie, kiedy się wie, że coś jest słuszne". A co z romansem?
Zostałam pozbawiona intymnych podchodów, dzięki którym poznaje się własne granice. Zostałam pozbawiona dwuznacznych spojrzeń w kawiarni i zaczepiania stopą nogi pod stołem, jak to w amerykańskich filmach robią kobiety mężczyznom. Zostałam pozbawiona subtelnego dotykania dłoni, co zawsze jest elektryzującym początkiem wszystkiego. Zostałam pozbawiona kilogramów adoracji, która jest tak ogromnie budująca.
Myślę sobie, że zasługuję na tak wiele dobrego i być może jest to próżne, ale czy nie każda z nas zasługuje na najlepsze? Na to, o czym czytamy w książkach Jane Austen, co oglądamy w komediach romantycznych z Julią Roberts albo Meg Ryan? Czy to nie jest tak, że każda z nas zasługuje na to, czego od życia oczekujemy od zawsze? Że ktoś będzie nas całował zawsze wtedy, kiedy trzeba, a z wtedy kiedy nie trzeba będzie robiło się to pierwsze. Każda z nas chce być wyniesiona na piedestał czyjegoś życia, ale stanowić przy tym spójną całość z całą resztą. Przecież każda z nas chce, by ją zdobywano tak, jak jeszcze nikt nigdy tego nie robił. Żeby ktoś majem zerwał nam gałązkę bzu z czyjegoś ogródka, a jesienią uciekał przed deszczem. Przecież każda z nas zasługuje na to, by spełnić swoje marzenia, a to wszystko jest możliwe, jeśli trafimy na odpowiedniego człowieka (?).
Ogromnie trudno mi sprecyzować, co własnie czuję. Boję się, że w rezultacie nigdy go nie kochałam, skoro tak szybko potrafię się podnieść rano z łóżka i tak szybko w nim zasypiam. Boję się, że jeśli go nie kochałam, to może nie umiem tak, jak bym chciała, a przecież od zawsze chcę najmocniej na świecie. Boję się, że przez ogromne pokłady czułości i ogromną potrzebę czułości znowu wpakuję się w coś przedziwnego, tak jak wtedy, gdy całowałam się pierwszy raz. Boję się, że zgorzknieję jak (powinnam nadać im przezwiska) i będzie mi wszystko jedno, czy flirtuję z jednym mężczyzną, z dwoma czy z pięcioma. Boję się, że już nic nie jest możliwe.
(Ale przecież jest?)
Zostałam pozbawiona intymnych podchodów, dzięki którym poznaje się własne granice. Zostałam pozbawiona dwuznacznych spojrzeń w kawiarni i zaczepiania stopą nogi pod stołem, jak to w amerykańskich filmach robią kobiety mężczyznom. Zostałam pozbawiona subtelnego dotykania dłoni, co zawsze jest elektryzującym początkiem wszystkiego. Zostałam pozbawiona kilogramów adoracji, która jest tak ogromnie budująca.
Myślę sobie, że zasługuję na tak wiele dobrego i być może jest to próżne, ale czy nie każda z nas zasługuje na najlepsze? Na to, o czym czytamy w książkach Jane Austen, co oglądamy w komediach romantycznych z Julią Roberts albo Meg Ryan? Czy to nie jest tak, że każda z nas zasługuje na to, czego od życia oczekujemy od zawsze? Że ktoś będzie nas całował zawsze wtedy, kiedy trzeba, a z wtedy kiedy nie trzeba będzie robiło się to pierwsze. Każda z nas chce być wyniesiona na piedestał czyjegoś życia, ale stanowić przy tym spójną całość z całą resztą. Przecież każda z nas chce, by ją zdobywano tak, jak jeszcze nikt nigdy tego nie robił. Żeby ktoś majem zerwał nam gałązkę bzu z czyjegoś ogródka, a jesienią uciekał przed deszczem. Przecież każda z nas zasługuje na to, by spełnić swoje marzenia, a to wszystko jest możliwe, jeśli trafimy na odpowiedniego człowieka (?).
Ogromnie trudno mi sprecyzować, co własnie czuję. Boję się, że w rezultacie nigdy go nie kochałam, skoro tak szybko potrafię się podnieść rano z łóżka i tak szybko w nim zasypiam. Boję się, że jeśli go nie kochałam, to może nie umiem tak, jak bym chciała, a przecież od zawsze chcę najmocniej na świecie. Boję się, że przez ogromne pokłady czułości i ogromną potrzebę czułości znowu wpakuję się w coś przedziwnego, tak jak wtedy, gdy całowałam się pierwszy raz. Boję się, że zgorzknieję jak (powinnam nadać im przezwiska) i będzie mi wszystko jedno, czy flirtuję z jednym mężczyzną, z dwoma czy z pięcioma. Boję się, że już nic nie jest możliwe.
(Ale przecież jest?)
Chciałabym móc powiedzieć, że zanim Cię poznałam, nie wiedziałam, że lubię być całowana całymi dniami, ale ja to wiedziałam, zanim ktokolwiek myślał o tym, by mnie pocałować. Chciałabym móc powiedzieć, że zanim Cię poznałam, nie wiedziałam, że mogę kochać tak mocno, ale ja to wiedziałam zanim pokochałam jakiegokolwiek mężczyznę w moim życiu. Chciałabym móc powiedzieć, że zanim Cię poznałam, nie wiedziałam, jak to jest być zranioną na tyle sposobów, ale musiałabym skłamać, bo mój świat walił mi się więcej razy niż dwa, bo mój świat jest cały z miłości, a ludzie ranią się bardziej, niż zrobiliśmy to my.
sobota, 4 marca 2017
Zawsze byłam ciekawa tego, co się dzieje w relacjach damsko-męskich. Wiesz, wszystkich zależności, uległości, oczekiwań. Nigdy nie przypuszczałam, że uda mi się zdobyć już, choć pewnie wciąż niewielki, bagaż doświadczeń związany z mężczyznami. Chwilami myślę, że słowo mężczyzna jest zbyt podniosłe i nie powinnam nazywać tak żadnego osobnika płci przeciwnej, który stanął na mojej drodze choć na chwilę. Zatem zadaję sobie pytanie - czy poznałam kiedykolwiek mężczyznę? Czy dokładnie wiem, kim jest mężczyzna? Co sobą reprezentuje, co go wyraża i co on manifestuje? Nie wiem, nie lubię niczego szufladkować, ale teraz, po pewnym czasie jestem w stanie stwierdzić, że mężczyźni (tu jako płeć przeciwna) istniejący w moim życiu mieli więcej z niezdecydowanego dziecka niż z chętnego do zarządzania swoim życiem mężczyzny (tu jako mistyczna postać, choć zdarzają się wyjątki - są to mężowie i narzeczeni moich bliskich).
Masa z nich lamentuje - gdzie są prawdziwe kobiety? Te, które nie noszą tipsów, doklejonych rzęs do nieba, kusych spódniczek odsłaniających dużą ilość ciała, z czego większość można by było uznać za powierzchnię użytkową (w sensie intymną). I wtedy zastanawiam się czy siedzą tylko w internecie i przeglądają media społecznościowe, czy wyszli kiedyś na ulicę, by minąć prawdziwą kobietę ubraną w sukienkę i pewność siebie, bo kobietom pewnym siebie nie są potrzebne ani rzęsy, ani tipsy, ani półmetrowy obcas, by czuć się pięknie. Tylko, że kobiety wcale nie czują się pewnie, kiedy dookoła stado lasek wyglądających tak samo przyciąga uwagę większości. Kobiety nie doceniają siebie, bo uważają, że wartość wyrażana jest przez ilość zainteresowania, ale to chyba zupełnie odrębna kwestia i nie na teraz. (Może mężczyźni też nie są dostatecznie pewni siebie, dlatego wolą poderwać laskę niż prawdziwą kobietę, by nie dostać kosza?)
Kiedy pomyślę o chłopakach moich przyjaciółek wniosek nasuwa się identyczny - czemu to są wieczne dzieci? Nie chodzi tu o lubość grania na konsoli czy chęć do beztroskiego spędzania czasu z kolegami przy piwie.
Od kiedy dorosły facet (przyjmijmy, że to daleki synonim mężczyzny, z wszelkimi naleciałościami dzisiejszego dnia) nie ma ochoty podjąć decyzji, w jakim domu chce mieszkać, od kiedy nie do końca wie, co chce robić w życiu i dlaczego nie bardzo potrafi powiedzieć, czego/kogo tak właściwie pragnie?
Czuję się trochę oszukana przez życie. Wszyscy, wszystko i wszędzie pokazywano nam, że mężczyzna jako samiec alfa będzie potrafił zadbać o swoją kobietę i dom, zapewnić jej bezpieczeństwo i pewność, że jeśli narodzi się problem to można go rozwiązać, że jeśli trzeba będzie zdecydować, wybrać pomiędzy jedną opcją a drugą - to nie schowa głowy w piasek. Zawsze wydawało mi się, ale być może to ogromnie utopijny obraz, że kobieta, choć ogromnie niezależna, zawsze chce polegać na mężczyźnie. Mimo że manifestuje swoją samodzielność i ma swoje zdanie, potrafi użyć młotka i śrubokrętu to woli, by mężczyzna to zrobił. Jesteśmy bezbronne, kruche i drobne, nawet jeśli waga czy centymetr wskazują zupełnie inaczej, niż mówią standardy. Jesteśmy materią stworzoną z innych atomów i przecież ktoś właśnie z jakiegoś powodu to zrobił, byśmy pasowały do tej zupełnie odmiennej w budowie.
Wiesz co, boję się. Boję się, bo już nie chcę akceptować z całym dobrodziejstwem inwentarza, takich, jacy są. Przymknąć oko na to, że to ja, choć wciąż chodzę w spódnicach, noszę spodnie. Że to we mnie jest więcej z mężczyzny i że to ja za kilka lat musiałabym brać na barki odpowiedzialność za podjęcie decyzji, którą powinno się dzielić na dwoje, że to ja będę wchodziła na drabinę i ściągała z pawlacza narzędzia, żeby naprawić kolanko pod zlewem. Boję się bardzo, że będę musiała zapomnieć o tym wszystkim, co zawsze mnie budowało w nadziei na piękne życie.
Jedynie w największej rozpaczy wróżyłam sobie sto lat samotności, ale to było tak dawno temu, że już z tego wyrosłam. Jestem już duża (tak, to już) i potrafię pogodzić się z tym, co przynosi los, bo nauczył mnie ogromnej pokory i tego, że jeśli czegoś sobie życzy, jeśli coś postanowi to tak po prostu będzie. Głęboko wierzę, że może to nie ostatni raz, kiedy w głowie powtarzam "z daleka przyciągasz jak piękny kraj / miodu i mleka kolor i smak / z daleka przyciągasz jak lepszy świat / jak nowa planeta, a na niej raj", bo "ja potrafię tu siedzieć / i nie czekać, lecz żyć, śpiewać i śnić". Że już potem nigdy nie zwątpię. I już więcej nie pomyślę, że mężczyźni skończyli się już dawno, a ostatni poślubił moją siostrę.
Masa z nich lamentuje - gdzie są prawdziwe kobiety? Te, które nie noszą tipsów, doklejonych rzęs do nieba, kusych spódniczek odsłaniających dużą ilość ciała, z czego większość można by było uznać za powierzchnię użytkową (w sensie intymną). I wtedy zastanawiam się czy siedzą tylko w internecie i przeglądają media społecznościowe, czy wyszli kiedyś na ulicę, by minąć prawdziwą kobietę ubraną w sukienkę i pewność siebie, bo kobietom pewnym siebie nie są potrzebne ani rzęsy, ani tipsy, ani półmetrowy obcas, by czuć się pięknie. Tylko, że kobiety wcale nie czują się pewnie, kiedy dookoła stado lasek wyglądających tak samo przyciąga uwagę większości. Kobiety nie doceniają siebie, bo uważają, że wartość wyrażana jest przez ilość zainteresowania, ale to chyba zupełnie odrębna kwestia i nie na teraz. (Może mężczyźni też nie są dostatecznie pewni siebie, dlatego wolą poderwać laskę niż prawdziwą kobietę, by nie dostać kosza?)
Kiedy pomyślę o chłopakach moich przyjaciółek wniosek nasuwa się identyczny - czemu to są wieczne dzieci? Nie chodzi tu o lubość grania na konsoli czy chęć do beztroskiego spędzania czasu z kolegami przy piwie.
Od kiedy dorosły facet (przyjmijmy, że to daleki synonim mężczyzny, z wszelkimi naleciałościami dzisiejszego dnia) nie ma ochoty podjąć decyzji, w jakim domu chce mieszkać, od kiedy nie do końca wie, co chce robić w życiu i dlaczego nie bardzo potrafi powiedzieć, czego/kogo tak właściwie pragnie?
Czuję się trochę oszukana przez życie. Wszyscy, wszystko i wszędzie pokazywano nam, że mężczyzna jako samiec alfa będzie potrafił zadbać o swoją kobietę i dom, zapewnić jej bezpieczeństwo i pewność, że jeśli narodzi się problem to można go rozwiązać, że jeśli trzeba będzie zdecydować, wybrać pomiędzy jedną opcją a drugą - to nie schowa głowy w piasek. Zawsze wydawało mi się, ale być może to ogromnie utopijny obraz, że kobieta, choć ogromnie niezależna, zawsze chce polegać na mężczyźnie. Mimo że manifestuje swoją samodzielność i ma swoje zdanie, potrafi użyć młotka i śrubokrętu to woli, by mężczyzna to zrobił. Jesteśmy bezbronne, kruche i drobne, nawet jeśli waga czy centymetr wskazują zupełnie inaczej, niż mówią standardy. Jesteśmy materią stworzoną z innych atomów i przecież ktoś właśnie z jakiegoś powodu to zrobił, byśmy pasowały do tej zupełnie odmiennej w budowie.
Wiesz co, boję się. Boję się, bo już nie chcę akceptować z całym dobrodziejstwem inwentarza, takich, jacy są. Przymknąć oko na to, że to ja, choć wciąż chodzę w spódnicach, noszę spodnie. Że to we mnie jest więcej z mężczyzny i że to ja za kilka lat musiałabym brać na barki odpowiedzialność za podjęcie decyzji, którą powinno się dzielić na dwoje, że to ja będę wchodziła na drabinę i ściągała z pawlacza narzędzia, żeby naprawić kolanko pod zlewem. Boję się bardzo, że będę musiała zapomnieć o tym wszystkim, co zawsze mnie budowało w nadziei na piękne życie.
Jedynie w największej rozpaczy wróżyłam sobie sto lat samotności, ale to było tak dawno temu, że już z tego wyrosłam. Jestem już duża (tak, to już) i potrafię pogodzić się z tym, co przynosi los, bo nauczył mnie ogromnej pokory i tego, że jeśli czegoś sobie życzy, jeśli coś postanowi to tak po prostu będzie. Głęboko wierzę, że może to nie ostatni raz, kiedy w głowie powtarzam "z daleka przyciągasz jak piękny kraj / miodu i mleka kolor i smak / z daleka przyciągasz jak lepszy świat / jak nowa planeta, a na niej raj", bo "ja potrafię tu siedzieć / i nie czekać, lecz żyć, śpiewać i śnić". Że już potem nigdy nie zwątpię. I już więcej nie pomyślę, że mężczyźni skończyli się już dawno, a ostatni poślubił moją siostrę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)